Enea

bi aste daramazkit ikastolan eta oso gustura egia esan.

hasieran, lehengo astean, 2 urteko gelan negoen irakasle bat falta zelako baina hura itzuli denean nire praktikao gelara joan naiz, 0-1 urte.

gelaz aldatu izanak alde onak eta txarrak ditu. txarretatik hasita, esango nuke bai et aumeentzat eta baita niretzat ere pixkat liosoa izan dela. hau da, umeek ni ezagutu eta nik umeak ezagutu ditudanean alde egin dut eta nire kasuak ume berriak ezagutu behar izan ditut eta umeen kasuan irakasle berri bat. egia da eguenro ikusten ditutala hala ere, baina ez da berdina. gainera, klaseetan eramaten den erritmoa ez da berdina, 0-1 urteko umeak askoz lasaiagoak dira, eta beraz, ariketak eta diszinplina maila ez dira ezta antzerakoak ere. egokitu egiten da guztia haurren beharretara.

alde onak ere baditu ordea. 0-1-2 urteetan ematen den eboluzioa ikusi ahal izan dut nahiz eta denbora laburrean ikusi.

 baina, esan bezala oso gustura nabil!

… eta buruak gauza bat esaten dauenien eta barruak beste bat gerra bat pizten da zure izate osuen. eta zergatik ez? eta zergatik bai? buruak arrazoian indarra ataraten dau guda zelaira eta barruak bere sentimenduen pisu gzutixa erabiliko dau, ia zeñen min gehixen ein. arrazoia sentimenduen kontra…

… barruak sentimenduz betetako bonbak erabliko dauz eta arrazoiak bitartien arrazoiaz indartutako kutxilluak. Bonban momentuen eraginkorrak die eta arrazoiak por kulo hartzera bidaltzen dauz terrenua irabazitta. baina beste aldetik arrazoiak kutxillazo txikitxuak emongo dauz, ez die hain eraginkorrak baina konstantiauak die erre ke erre hor dekozuz gtxien espero dozunien min eitteko. eta holan bata bestian kontrako gerra eterno baten zauzela… zer ein?…

…. zure izate osua dekozu negarrez, ez bada batengatik bestiagatik da, baina… negarrez…

 gerria amaitu artien zer? …. baa egon… egunen baten jakingo dogu nork irabazten dauen…  bitartien… don´t worry, be happy!!

Armiarma sare batean barna sentitzen naiz, zure osotasunak sortutako harietan nabil bueltaka, noraezena, begiak maitasunez, mantu gorri batez, estalita banitu bezala.  Baina benetan ote maitasuna? Barre bat eskaintzen didazun bakoitzean, begiradak elkartzen zaizkigunean, zure arnasa nire ondoan sentitzen dudanean, galdu egiten naiz. Zure armiarma sareetan galtzen naiz, inolako argitasunik gabe!

         Baina zer ote naiz ni zuretzat? Lagun huts bat, erakartzen zaituen lagun bat, edo badago zerbait gehiago?         Zurekiko sentipenak aitortzeak, lotsa ematen dit eta era berean baita beldurra ere! Izan ere,  jakin badakit sentitzen dudana azaltzen dizudan une berean bion arteko laguntasuna itsaso erdian ondoratzen den itsasontzi bat bezala ondoratuko litzatekeela, eta ez da hori nire nahia.         Maite zaitudala, nahiz eta seguru ez nagoen, esango banizu, gure arteko harremana sutara botatzen ariko nintzateke eta dena amatatuko litzateke gero, zurekin pasatako momentu ederrak iraganean galduz!

         Arriskatu beharko nintzateke? Agian bai, agian ez, baina uste dut inoiz ez dudala jakingo. Koldar hutsa naiz.

KATEA

        Anastasio Arrinda, 1974
 
 

Larri,

biotza larri,

birikak larri,

arnasarik ez.

Ito-bearra.

Eriotza zer ote?

Larritasunaren azkena.

Bear bada,

askatasuna.

Gorputz lurreko

onen

menpetik

odeietan zear

aske gertatzea…

Kateak eten:

tximeleta

lokarri artetik

libre…

Txuri, gorri,

orlegi, ori,

gaztaiñ

lur-kolore…

Bizi,

urduri,

betikotasunaren

jabe…

Biotza dut larri,

gibela dut larri,

urdailla dut larri,

gogoa dut larri…

Larriak eten oi ditu kateak.

Larri gaberik ezin libertadea.

Eriotza bear;

nekea bearrezkoa.

Ene biotz,

maite duk askea;

larritasunaren menpean

bearko duk.

Eutsi larriari.

Etengo duk

katea.

aber imagin bat!!

 iñaki larrea da, Arrasatekua!! juas juas juas!!!

 Eta ni Enea Elorrixokua